http://lanpanya.com/handyman คิด เห็น ทำอะไรมาอย่างไร อยากบอกฝากไว้ด้วยการขีดเขียน Mon, 02 Apr 2012 15:50:20 +0000 http://backend.userland.com/rss092 en พอพูดว่าสวนโมกข์ คนทั่วไปก็นึกถึงแต่ "วัดธารน้ำไหล" อันเป็นที่ ท่านพุทธทาส ใช้เป็นที่ศึกษา ปฏิบัติ และ ประกาศธรรม จนกระทั่งวาระสุดท้ายของชีวิตฝ่ายกายของท่าน ที่จริงแล้ว สวนโมกข์พุมเรียง คือจุดกำเนิด หรือเป็นเสมือนปฐมบทของสวนโมกข์ที่เราท่านรู้จักกันในปัจจุบัน เหตุการณ์มีมาตั้งแต่พศ.2475 แล้วครับ ท่านพุทธทาส หรือ พระมหาเงื่อม ในเวลานั้น พร้อมด้วยโยมน้องชาย คือ นายยี่เกย หรือ คุณธรรมทาส พานิช และ เพื่อนในคณะธรรมทานประมาณ 4 - 5 คน เท่านั้น ที่ร่วมรับรู้ถึงปณิธานอันมุ่งมั่นในการปฏิบัติธรรม ตามรอยพระอรหันต์ ของท่าน ทุกคนเต็มอกเต็มใจ ที่จะหนุนช่วยด้วยความศรัทธา โดยพากันออกเสาะหาสถานที่ ซึ่งคิดว่ามี ความวิเวก และ เหมาะสมจะเป็นสถานที่ เพื่อทอลองปฏิบัติธรรม ตามรอยพระอรหันต์ สำรวจกันอยู่ประมาณเดือนเศษ ก็พบ วัดร้าง เนื้อที่ประมาณ 60 ไร่ ... http://lanpanya.com/handyman/archives/197 การเห็นคุณค่าของตัวเอง นั้นมีคุณมาก ไม่ต้องลำบากไปแสวงหาจากภายนอก และที่น่าจะเสริมให้ปลอดภัยมากขึ้นก็คือ การเห็นตัวเองเป็นเพียงธุลีหนึ่งของจักรวาล ซึ่งเชื่อมโยงเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติโดยองค์รวม เห็นเช่นนี้บ่อยๆจะทำให้ไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยมา "แบก" "คุณค่าของตัวเอง" แต่มีชีวิตอยู่กับ "เช่นนั้นเอง" อย่างเบาสบายได้เสมอ http://lanpanya.com/handyman/archives/246 วันที่ 31 มีค. 54 ผมเสร็จภารกิจการอบรมครูที่โรงเรียนนาสารประมาณ 16.30 น. ฝนที่ยังคงตกพรำๆอย่างต่อเนื่อง ทำให้วิตกกังวลอยู่บ้างว่าจะขับรถกลับบ้านที่ไชยาได้หรือไม่ เพราะรายงานข่าวจากวิทยุกระจายเสียง สวท.สุราษฎร์ธานี พูดถึงระดับน้ำในแม่น้ำตาปีว่าทวีสูงขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะทางต้นๆน้ำแถวอ.พระแสง และ อ.พนม ซึ่งจะมีผลให้น้ำเอ่อท่วมได้อีกมากมายในเวลาอีกไม่นาน ในเขตนาสาร บ้านนาเดิม และพุนพินเป็นต้น ผมนั่งรถผ่านคลองใหญ่ที่น้ำเคยพัดพาเอาท่อนซุงและโคลน-ทรายมาทับถมเต็มบ้าน และร้านรวงในตลาดนาสารเมื่อปี 31 และสร้างความเสียหายมากและรุนแรงอย่างไม่มีใครคาดคิด ก็ยังเห็นปริมาณน้ำไม่สูงมากนัก  แต่ทางพุนพินที่ผมต้องขับรถผ่านนั้น  มีผู้รายงานเข้ามาว่าแถวหนองขรี ก่อนขึ้นถนนสายเอเชียตอนนั้นรถวิ่งผ่านไม่ได้แล้ว  และแนะนำว่าควรใช้ทาง Bypass ที่ตัดใหม่ จากแยกท่ากูบที่บ้านดอน ไปออกถนนสายเอเชียใกล้ๆสนามบิน แม้จะมีน้ำท่วมเป็นบางช่วง รถก็พอผ่านไปได้ พอผมมาถึงบ้านพักอ.ชัยรัตน์ในมรภ.สุราษฎร์ธานี เวลาก็ห้าโมงเย็นแล้ว จึงรีบขึ้นไปเก็บเสื้อผ้า ... http://lanpanya.com/handyman/archives/253 ฝนตกพรำมาตลอดวัน ต่อเนื่องมาตั้งแต่เมื่อสองวันก่อน ไม่รู้จะทำอะไร ขอนินทาเด็กเล่นดีกว่า .. น้องติมอยู่ชั้นอนุบาล 2 ปกติเป็นคนติดแม่ วันก่อนผมชวนติดรถเข้าไปตลาดไชยาด้วยกันสำเร็จโดยไม่ต้องมีแม่ไปด้วย การ พูดคุยกันตอนหนึ่ง ผมถามว่า "เคยปลูกต้นไม้มั้ย"  น้องเขาตอบว่า "เคย" เมื่อถามว่า "ปลูกต้นอะไร" เธอตอบว่า "ดอกไม้" โดยพูดเป็นภาษากลางเสียด้วย ถามต่อว่า "ดอกอะไร" เธอก็ตอบทันทีว่า "ไม่รู้" ครั้นถามว่า "สีอะไร" เธอตอบเสียงดังว่า "สีคว้า" ทำเอาทุกคนในรถต้องขำกลิ้งกันทุกคน เราเลยฝึก "สีฟ้า" ให้น้องติมจนเธอพูดได้ชัด แต่ก็ไม่มั่นใจว่าจะ Sustainable สักแค่ไหน เอาไว้เจอกันอีกทีจะลองทดสอบดูว่า จะมี "ท้องคว้า" "ไควคว้า" หรือ "ไม้ควืน" อยู่หรือไม่ ... อิ ... http://lanpanya.com/handyman/archives/252 ความสำเร็จอยู่ที่ไหน ที่แน่นอนต้องอยู่ที่ใจ ความล้มเหลวในสายตาคนอื่น อาจเป็นความสำเร็จของเราก็ได้ เหตุเพราะเขามองที่วัตถุ ส่วนเรามองด้านในของเรา หากใจเราชนะได้ อิสระได้ท่ามกลางปัญหามากมาย นั่นคือความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ ต่อๆไป เมื่อมีปัญหาอะไรก็จะกลายเป็นเรื่องเล็กไปเสียทั้งสิ้น http://lanpanya.com/handyman/archives/251 วันหนึ่งผมบอกชาวบ้าน และลูกหลานในที่ประชุมที่ศูนย์การเรียนรู้ฯใกล้บ้านว่า ผมกลับมาอยู่บ้านเกิดเพื่อ "เตรียมตัวตาย" ทันใดนั้นก็มีเสียงคัดค้านบอกว่า "ไม่ได้ ไม่ได้ ยังไม่ให้รีบตาย" ผมก็ตอบไปว่า ... "เตรียมตัวตายไม่ได้หมายถึงรีบตาย เพียงแต่รู้ว่ามันต้องตาย จึงเตรียมตัวว่า อะไรที่ดีๆ มีประโยชน์และพอทำได้ ก็จะได้รีบทำเสีย เท่านั้นเอง" • ความตายเป็นของแน่นอนที่ทุกชีวิตต้องเจอ • การคิดถึงความตายบ่อย หรือเจริญ มรณานุสติ จึงเป็นสิ่งควรทำ • ทำเช่นนั้นได้ จะพบความเบาสบาย ทำประโยชน์ได้ โดยไม่ต้องแบกโลกครับ http://lanpanya.com/handyman/archives/250 เรา โชคร้ายที่สบายมานาน ญี่ปุ่น โชคดีที่มีความยากลำบากเป็นเพื่อน ธรรมชาติอันอุดมในอดีต สร้างนิสัยมักง่าย อะไรก็ได้ ช่างมันเถอะ .. ฯลฯ ให้พวกเรา ธรรมชาติที่แปรปรวน รุนแรง ประกอบกับการมีทรัพยากรที่จำกัด ได้สร้างจิตใจที่เข้มแข็ง สร้างวัฒนธรรมและวินัยของการอยู่ร่วมกันแบบ "ซึมลึกในสายเลือด" ให้คนญี่ปุ่น รู้อย่างนี้ จะเลี้ยงดู อบรมบุตรหลานให้พบแต่ความสะดวก สบาย ไม่ต้องทำงาน ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรก็ได้ อยู่แบบสบายๆ หน้าจอเกมคอมพิวเตอร์ อย่าให้มีโอกาสได้ รักการเรียนรู้ หรือ ฝึกสู้สิ่งยาก .. ก็เชิญต่อไปนะโย ผมเขียนเรื่องนี้วางไว้ที่ G2K ได้ไม่กี่นาทีก็มี Comment แรกเข้ามาครับ ความว่า ... สวัสดีค่ะ หนูชื่อออมน่ะค่ะ จากประสบการสุดยอดเลยค่ะตอนนี้หนูทำได้อย่างฝันแล้วค่ะ แต่ก่อนหนูเป็นคนอ้วนมาก หนูสูง 160 น้ำหนัก 82 หนูกลุ้มใจมากเลยไม่รู้จะปรึกษาใครดี แต่พอมาวันนึงหนูได้พบกับผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพและน้ำหนัก พี่เค้าแนะนำให้หนูทานอาหารเสริม ชื่อ XXX  จนตอนนี้น้ำหนัก ของหนูเหลือแค่ 60 กิโล เพียงแค่เดือนเดียวเท่านั้นเองค่ะ ... http://lanpanya.com/handyman/archives/248 เคยอ่าน เคยฟังมั้ยครับเรื่องที่ครูฝรั่งแก่ๆตอบนักวิจัยว่าทำไม เหล่าเด็กเกเรในอดีต ซึ่งต่างประสบความสำเร็จในชีวิต ผิดคำพยากรณ์ของนักวิจัยที่ว่าพวกนั้นต้องไม่พ้นคุก ตะราง .. อดีตเด็ก "นักเลง" เหล่านั้นต่างพูดถึงชื่อครูคนเดียวกัน จนต้องตามล่าหาตัวเพื่อถามว่า ครูไปทำอะไรกับเด็กกลุ่มนั้น .. คำตอบที่ได้คือ .. "ฉันก็จำอะไรไม่ค่อยได้ แต่ฉันรู้ว่า ฉันรักพวกเขา" .. หัวใจอยู่ตรงนั้นครับ http://lanpanya.com/handyman/archives/247 ธรรมชาติแท้จริงมี หนึ่งเดียว มนุษย์เป็นธุลีหนึ่งในธรรมชาติทั้งมวล น่าเสียดายที่ความฉลาดของมนุษย์ ทำให้พวกเขาพยายามแยกตัวเองออกไปจากธรรมชาติโดยองค์รวม และด้วยความคิด ความเชื่อผิดๆเช่นนั้น การทำลายล้างธรรมชาติจึงเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง และทวีความรุนแรงเรื่อยมา ซึ่งที่แท้ก็คือ การทำลายมนุษย์เองไปด้วยพร้อมๆกันนั่นเอง อนิจจา ! ความฉลาด ... "ฉลาด" ที่จะ "โง่" อย่างไม่น่าให้อภัย อิ อิ อิ http://lanpanya.com/handyman/archives/245    ผม ในที่นี้ไม่ใช่เส้นผมบนศีรษะ แต่หมายถึงผม คือตัว อาตมา เจ้าของบันทึกนี้นั่นเอง    เรื่องผมกับไม้เรียวนี้จะมองทั้งสองมิติคือ ในฐานะผู้รับไม้เรียว และ ในฐานะผู้ใช้ไม้เรียว    ในฐานะผู้รับไม้เรียว นั้น ผมโดนมาพอประมาณ คือนั้นโดนเบาๆ บ่อยๆจากแม่ แต่มานึกย้อนหลังดูอีกที ส่วนใหญ่ของแม่จะเป็นมือมากกว่าไม้ แต่แม่จะตีไม่หนัก ตีที่ขา ไม่ใช่ตบตี หรือทุบตี  เหตุเพราะผมซนกว่าเด็กทั่วไป ชอบถาม ชอบรื้อ ชอบงัดแงะ แกะข้าวของดูข้างในมาแต่สมัยก่อนประถม ผมไม่เรียบร้อยตาม "มาตรฐาน" ที่เขาอยากให้เป็นกันในสมัยนั้น ดูแล้วเป็นเพราะแม่รักผม แม่จึงตี  ส่วนจากพ่อนั้น นานๆครั้ง แต่น้ำหนักมากกว่าของแม่หลายสิบเท่า และที่สำคัญหนีไม่ได้ ไม่เหมือนของแม่ที่บางทีพูดขู่ว่าเดี๋ยวจะตีให้ตาย แต่พอเราวิ่งหนีไปสักครู่ใหญ่ กลับมาแม่ก็หายอยากตีไปแล้ว แต่สำหรับของพ่อนั้น ไม่มีทางรอด หนีไป เลี่ยงไปอย่างไร กลับมาก็ต้องโดน ส่วนมากจะสามที ไม่มีใช้มือ มีแต่ไม้เรียวอย่างเดียว แต่ที่จำได้พ่อไม่ได้ตีด้วยความโมโห แต่เข้าลักษณะ ตีให้เจ็บ ... http://lanpanya.com/handyman/archives/244