ท่านอาจารย์อานันท์ กาญจนพันธ์ แห่ง มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ท่านก็นำเสนอว่า โครงสร้างเกษตรกรเปลี่ยนไปแล้ว
เพื่อนที่เชียงใหม่ก็ตะโกนมาบอกหลายปีแล้วว่าชาวนาของเราหมดแล้ว คนทำนากลายเป็นแรงงานชาวพม่าแล้ว

ทฤษฎีงานพัฒนาที่ทำวิจัยกันมานานแล้วนั้น ต้องทบทวนครั้งใหญ่แล้ว
การเมืองท้องถิ่นและระดับชาติเข้าไปครอบสนิท นโยบายประชานิยมคือภาพลวงตา พาชาวบ้านหลงงมงายไปกันใหญ่แล้ว
ความขัดแย้งทั้งเล็กทั้งใหญ่เกิดทุกหย่อมหญ้า

ทุนทางสังคมเดิมๆที่เป็นฐานใหญ่ของสังคมเราเจือจางเต็มที สิ่งใหม่ๆเข้าไปทำลายทุนทางสังคมทั้งโดยตั้งใจและไม่ตั้งใจ เพื่ออุดมการบริโภคอย่างเดียว แข่งกันรวย โดยก้าวข้ามสิ่งดีงามทางจิตวิญญาณไปหมด

อ้าว… ไหลไปหน่อย อิอิ

การไปหักล้างเหตุผลของเขานั้นยากซะแล้ว เพราะใจมันไปยอมรับหมดแล้ว หากจะให้ข้อมูลอีกด้านหนึ่ง ผมว่าจิตวิทยาก็บอกว่า ต้องใช้เวลาจำนวนหนึ่ง มากน้อยแตกต่างกันไป ซึ่งมีรายละเอียดมากมาย

ความหลงผิดแบบนี้แหละที่น่ากลัวเพราะมันกลายเป็นเบี้ยทางการเมืองไปหมด จะบังคับให้เดินไปตรงไหนเมื่อไหร่ อย่างไรได้หมด

สบายดีนะครับ

มันแทะขนาดนี้เลยเหรอคะ ปลวกมีทางเดินมั้ยน้อ สงสัยต้องเป็นเคมีแล้วมั้งคะ ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ดูจะหมดทางเยียวยาด้วยวิธีประนีประนอมแล้ว

เบิร์ดเป็นอีกคนที่รับรู้ความยากเย็นของการย้ายขนาดพอมีคนช่วยนะคะ แต่ตอนแรกลองแบบไม่มีคนช่วยได้รับคำตอบว่าไม่มีทางหรอก เพราะพ่อแม่เค้าไม่ให้ความสำคัญเท่ากับการย้ายติดตามสามี และแนะนำให้เบิร์ดแต่งงานจะได้ย้ายติดตาม !?! เบิร์ดถามเรียบ ๆ ตรงนั้นเลยว่าขอคุยกับคนที่จัดลำดับความสำคัญหน่อยสิว่าทำไมสามีถึงสำคัญกว่าพ่อแม่ ! (ด้วยความไม่มีสามีเลยฉุนขาดได้ใจเลยล่ะค่ะ 555)

จากการเดินหน้าชนบนฐานความจริงทำให้ผ่านมาได้ แต่ก็สะบักสะบอมจนตอนหลังต้องมีผู้ใหญ่ลงมือช่วยเพราะทนเห็นลูกหลานตัวเองโมโหเดือดไม่ไหว (แม้จะไม่ร้องขอก็ตาม) ถึงได้กลับบ้าน …มันอึดอัดคับข้องใจและน่ารำคาญมาก ๆ เลยล่ะค่ะพี่บู๊ท กับกฎระเบียบหรือความบ้าบอต่าง ๆ เพราะต้องแก้ทีละเปลาะที่ยกมาอ้างเลย ตั้งแต่เบิร์ดใช้ทุนหมดแล้ว จำเป็นต้องมาเพราะพ่อป่วยมีใบรับรองแพทย์เรียบร้อย ก็ติดอีกว่าป๊าแม่มีลูก 3 คนต้องทำเรื่องชี้แจงว่าทำไมเบิร์ดถึงต้องกลับบ้าน พอผ่านเรื่องนี้ก็มาอีกว่ามีเบิร์ดคนเดียวถ้ามาทางโน้นก็ขาด ให้มาช่วยราชการแต่ต้องทำเรื่องขอต่อทุกปี !?! ไม่เคยโมโหเดือดจนแอบร้องไห้ก็ร้องไห้ล่ะค่ะพี่บู๊ท ขั้นตอนบ้า ๆ บอ ๆ นี่ใช้เวลา 2 ปีครึ่งทำเรื่องกลับไปกลับมาอยู่อย่างนี้ถึงได้กลับบ้าน

ถึงเกิดอารมณ์ร่วมเมื่อเห็นน้ำตาท่านไงคะ และเจ็บในใจเมื่อทราบว่าท่านเสียชีวิต กับเรื่องที่…

เฮ้อ !

ในที่สุดเวลาผ่านไปขั้นตอนต่างๆก็ถูกลดลงโดยปริยาย อดีตข้าราชการก็ปรับตัวครั้งใหญ่ที่จะต้องมาทำงานในระบบธุรกิจ
เรื่องนี้สอนให้คิดว่าระบบธุรกิจนั้นก้าวไปไกลมากแล้ว แต่ระบบราชการเป็นระบบสร้างอำนาจ และ…

ย้อนกลับมาที่ท่านสมเพียร ท่านได้สละชีวิตเพื่อเปิดโปงระบบราชการอีกครั้งหนึ่ง…เราแค่ภาวนาว่าการสละชีวิตท่านจะช่วยให้ระบบดีขึ้นหรือแค่ฝันก็ไม่รู้..

แต่อย่างไรก็ตามคนฉลาดแกมโกงนั้น รับไม่ได้…

การจากไปของท่านคงสั่นสะเทือนระบบโยกย้ายและการดูแลไม่น้อยค่ะ หวังว่าจะไม่เป็นไฟไหม้ฟาง เรากอดขั้นตอนและความไม่กล้ามานานเหลือเกินค่ะพี่บู๊ท บางส่วนของคนที่เข้าม็อบเค้าก็คงเหลือทนกับความเยิ่นเย้อ ยืดยาดของระบบเหมือนกัน…เราไม่เคยย้อนกลับไปดูตัวเราและ”แก้ไข”อย่างจริงจังกันเลย การปรับระบบด้วยวิธีการต่าง ๆ กลับเพิ่มขั้นตอน เพิ่มการตรวจประเมินเข้าไปอีก แล้วจะบรรลุผลในการลดขั้นตอนได้อย่างไร?

ความจริงวันที่ 20 ผมมีโปรแกรมมาอ่างทองบ้านเกิดอยู่แล้วครับ รวมรุ่นนักเรียน(โข่ง)สมัยมัธยม ที่มีบ้านนักการเมืองดังของอ่างทอง สมศักดิ์ ปริศนานันทกุล แต่ไม่เกี่ยวการเมืองเพราะภรรยาชื่อ “ซอเจียง” เขาเป็นเพื่อนร่วมรุ่นผม พรรคพวกชวนกันมาทานข้าว พบปะกันประจำปี คราวนี้ซอเจียงเขาขอเป็นเจ้าภาพ ก็ตั้งใจจะมาอยู่ครับ เพราะเพื่อนๆล่วงไปหลายคนแล้วที่เหลือก็มีโอกาสก็พบกันบ้างก็ดี

เอาเป็นว่าผมจะมาที่อยุธยาก็แล้วกันครับ สับหลีกอ่างทองนิดหน่อย