จดหมายถึง ครูบาฯ
สวัสดีครับ ครูบาฯที่เคารพยิ่ง
ก่อนอื่นต้องขอโทษครูฯด้วยครับที่ตอบจดหมายช้าไปบ้าง ด้วยเหตุผลบางประการ
ในช่วงที่พวกเราชาวเฮฯได้ใช้ชีวิตร่วมกันช่วงหนึ่ง ที่นับว่าไม่นานนักแต่ก็สามารถสื่อให้รู้สึกได้ถึงความเข้าอกเข้าใจ และแสดงออกถึงความจริงบางอย่างที่เป็นความรักและความอบอุ่นที่สามารถสัมผัสได้ และมันปรากฏให้เห็นในรูปแบบต่างๆ เช่น พฤติกรรมทางกิจกรรม ทางสื่อ หรือทางตัวหนังสือ มันคงอธิบายได้ไม่ง่ายด้วยความรู้สึกทางตัวอักษร
ครูฯครับ ที่ผมได้แสดงอะไรบางอย่างออกไปอย่างค่อนข้างรุนแรง หรือ หนักหน่วง แต่มันไม่ใช่ไม่มีสาเหตุ มันเกิดจากเล็กจนพัฒนาสู่เหตุที่ไม่น่าจะเกิดขึ้น
“พวกนี้มันเฮฮาศาสตร์แบบไหนวะ”
จดหมายฉบันนี้ไม่ได้เขียนง่ายนัก ไม่เหมือนจดหมายขอความรักหรือจดหมายต่อว่าต่อขานกัน
แต่เป็นจดหมายที่อยากสื่อถึงความจริงในภายใต้จิตสำนึกของผมบางเรื่องซึ่งสามารถกระทบหรือสร้างความร้าวฉานหรือความกลมเกลียวต่อหมู่ชาวเฮฯได้
สไตล์เฮฯของเราก็คือเฮฮาศาสตร์ของเรา รูปแบบเขาเราก็เป็นเอกลักษณ์ของเรา ซึ่งไม่มีที่ไหนจะลอกเลียนได้ ผมเคยพูดไปหลายๆครั้ง ทั้งทางวาจา ทางใจ ทางตัวอักษร ทุกคำพูดของผมสามารถตรวจสอบได้ทุกเวลา วันเวลาผ่านไป สถานการณ์เปลี่ยนแปลง เหมือนที่ผมเคยเขียนไว้ “สรรพสิ่งล้วนเปลี่ยนแปลง และไม่เคยหยุดนิ่ง”
หลายๆคนไม่เข้าใจในเรื่องต่างๆเหล่านี้ ซึ่งผมเองก็พยายามสำรวจและแสดงออกในรูปแบบต่างๆเพื่อเสริมสร้างบรรยากาศให้หมู่เราชาวเฮฯดำรงอยู่ซึ่งเอกลักษณ์ตลอดไป
ในฐานะต่างกัน พฤติกรรมที่แสดงออกและผลกระทบก็ต่างกัน เหตุแห่งการพัฒนาก็ต่างกัน สถานการณ์วิกฤตก็ต่างกัน การแก้ปัญหาก็ต่างกัน
ทุกสายมุ่งมาสู่ผม
ด้านหนึ่งแสดงออกถึงความรู้สึกที่อบอุ่น แต่บางครั้งความรู้สึกผิดก็เกิดขึ้น มันเป็นสองด้านที่ขัดแย้งกัน จากผู้ที่ต้องการความถูกต้อง อาจตกกลายเป็นจำเลย
มันแสดงพฤติกรรมสองด้านของมันอีกครั้งหนึ่ง ด้านของการแก้ปัญหาสองด้านที่ขัดแย้งกัน
ครูฯครับ
ไม่ว่าไปทางไหน ถ้าเราคิดว่า สุข ก็คือ สุข ถ้ารู้สึก ทุกข์ ก็คือ ทุกข์ ถ้าเราแก้ปัญหาไม่เป็น จากสุขอาจเป็นทุกข์ก็ได้
แนวโน้มเวลานี้พัฒนาและแก้ปัญหาได้ค่อนข้างถูกจุดแล้วครับ แต่ยังแฝงอะไรบางอย่างที่ยังน่าเคลือบแคลง คงยังต้องใช้เวลาต่อไปครับ
เราลืมกันไปไหมว่า ลานปัญญา เกิดจากไหน เพราะอะไร ถ้าเราปล่อยให้มันเป็นไปโดยที่เราไม่พยายามตรวจสอบตัวเองตลอดเวลา มันก็ไม่แปลกว่าจะเกิดปัญหาแบบเดิมๆขึ้นซึ่งก็ไม่ได้ต่างกันนัก
ถ้าอะไรดูเหมือนจะดี อาจจะไม่ได้ดีเหมือนที่ตั้งใจไว้
ด้วยความปรารถนาที่ดีต่อกัน ผมยังคงไว้ซึ่งความจริงใจทุกประการเปิดเผย ไม่แสแสร้ง ไม่ซ่อนเร้น แล้วหวังอย่างยิ่งว่า เฮฮาศาสตร์ของครูบาฯหรือของพวกเราดำรงและพัฒนาได้ดียิ่งๆขึ้นต่อไป
ด้วยความรักและเคารพ เหลียง
« « Prev : นายแพทย์ ภาคภูมิ สิทธิราษฎร์ ภาคภูมิคลีนิค
Next : ความสุขท่ามกลางความทุกข์ » »
(No Ratings Yet)
Loading ...
12 ความคิดเห็น
อาเหลียงเขียนจม.ถึงครูบาฯ อาม่าเข้ามาอ่านก่อนผิดธรรมเนียมไหมนี่ ..อิอิอิ
ขอคาระวะ 1 จอก อิอิ
อาเหลียงก็คืออาเหลียงที่มีไม้โปรแทรกเตอร์อยู่ในหัวจ๋าย
น่ารัก น่ากอด สม่ำเสมอ
แต่>> ที่ว่าเฮฮาศาสตร์ของครูบาฯนี่ไม่ใช่นะครับ
ผมและชาวเราทุกคนเป็นน๊อตตัวเล็กๆในเฮฮาศาตร์
ไม่มีใครนำใคร ทุกคนเสมอเท่าเทียมกัน
ผมตัวน้อยๆ เพียงแต่พุงใหญ่ผิดปกตินิดหน่อย ก็เท่านั้น
ความรู้ความคิด น้อยนิดนัก มีแต่ความรักเท่านั้นที่ประมาณมิได้ คิคิ..
สรุปว่าเฮฮาศาสตร์เป็นของเรา เพื่อเราทุกคน นะอาเหลียงนะ
ขอให้อาเหลียงอายุมั่นขวัญยืน เป็นที่รักของอาหยง และชาวเราทุกคนยิ่งๆขึ้นไป
ขอบคุณในความกรุณาที่อาเหลียงมีให้เฮฮาศาสตร์
ขอบคุณในความเมตตาที่อาเหลียงมีให้ผม
มีให้ลูกๆหลาน แม้แต่บางคนตาหวานอย่แล้ว ก็ยังรับเพิ่มความหวานเข้าไปอีก
คนที่ชื่อแห้วศรี ก็เปลี่ยนเป็นแห้วกระป๋องในน้ำเชื่อม นี่ก็หวานเพิ่มอีก
น้ำใจหวาน ดีกว่าเบาหวานแน่นอน คิคิ
พวกเราถูกพาดพิง เนาะท่านเจ้า(ของลานบน)เกาะ
เบาหวานคืออะไรน้อ ไม่รู้จักเนาะ
รู้จักแต่ตาหวาน
กับสหายน้านิดที่มีสิทธิ์กินน้ำหวานโดยชอบธรรม
อิ อิ
อาเหลียงและทุกท่านครับ
เฮฮาศาสตร์ ก็เป็นอีกเวทีหนึ่งที่ทดสอบความสัมพันธ์ระหว่างคนกับคน แต่เป็นคนกลุ่มหนึ่งที่มีบางอย่างคล้ายๆกัน แต่หลายอย่างแตกต่างกัน คนที่ทุ่มเทใจ เอาทั้งตัวเข้ามาเลยหละ ซึ่งเมื่อเอาทั้งตัวมานั้นมันมีใจเข้ามาด้วย ซึ่งให้ใจ มอบใจ ทุ่มเทใจให้
แต่ผมคิดว่าใจนั้นแต่ละคนก็แตกต่างกัน ความต่างนี่แหละมีโอกาสที่จะขยายไปสู่สิ่งอันไม่พึงปรารถนา เพราะใจก็มีความแตกต่างนี่เองแต่ละคนก็ต้องพยายาม “สงวนจุดต่าง แสวงจุดร่วม” (อาเหลียงซึ้งคำนี้ดี) จนกว่าจะมีเครื่องมือมาหลอมรวมความต่างให้เหลือน้อยที่สุด หรือหมดไปในที่สุด
เราคบกันด้วยใจ ความรัก ความศรัทธา ยอมรับความต่าง และปรับเข้าหากันเท่าที่จะปรับกันได้ ภายใต้เงื่อนไขแต่ละคน
เฮฮาศาสตร์เป็นสังคมเล็กๆที่ต้องปรับเข้าหากัน และแต่ละคนน่าที่จะแสวงจุดร่วมกันให้มากที่สุด สังคมเฮฮาศาสตร์ ก็จำลองสังคมใหญ่ เพราะเราทั้งหมดก็เป็นปุถุชน มีตัวตน มีกิเลส
ผมรักอาเหลียง และผมก็รักทุกคนในเฮฮาศาสตร์ การแสดงออกอาจจะขัดๆเขินๆบ้างทั้งใน blog และในโอกาสอื่นๆ ก็เป็นอุปนิสัยส่วนตัว แต่ใจมีให้อยู่แล้ว
ผมชื่นชมอาเหลียงเสมอที่เป็นคนจริง คนหนึ่ง โดยเฉพาะจริงใจ วาทะที่ปรากฏออกมาในวาระต่างๆนั้น ผมเห็นทุกคนก็มีกันเกลื่อนลาน รวมทั้งตัวผมเองครับ ยังนึกตีตัวเองหลายครั้งว่า เฮ้…หนักไปหน่อยแล้วนะ.. แต่ก็หลุดไปแล้วอ่ะ.. หลายครั้งก็สะอึกที่ท่านอื่นๆมีกับผม ผมชอบคำโบราณที่ว่า “รักยาวให้บั่น รักสั้นให้ต่อ” หมายถึงหากรักความสัมพันธ์กันยาวๆยืดออกไปนานเท่านานก็ตัดมันทิ้งไปซะสิ่งที่รกรุงรังระหว่างทางเดินนั้น ตัดมันทิ้งไปซะ คำใด ประโยคใด ส่วนใดที่มากินใจเรา ทิ้งไปซะ มองยาวๆ ดีกว่า เพราะมีโอกาสพลั้งเผลอ มีโอกาสหลุด ก็ให้อภัยเถอะ
ผมมองสังคมใหญ่ เอ..ชุมชนที่ผมทำงานด้วย ลึกๆมีความขัดแย้งเต็มไปหมด แต่เขาอยู่ร่วมกันได้ ไปวัดเดียวกัน ไหว้เจ้าปู่ที่เดียวกัน ไปรดน้ำดำหัวผู้ใหญ่คนเดียวกัน เอ..เขาแยกแยะได้อย่างไรหนา เก่งจริงๆ…
ผมคิดว่า ทุกแห่งมีความขัดแย้ง มีความต่าง มีความชอบไม่ชอบ แต่เรามีความรักที่ยิ่งใหญ่กว่าคือความรักในสังคมที่อยู่ร่วมกัน มิเช่นนั้น สังคมจะมีแต่ปัจจเจกน่ะครับ อะไรที่กอดคอทำความเข้าใจกันได้ก็ควรทำ
ผมเชื่อว่าสิ่งที่ผมกล่าวมานั้นทุกคนทราบดี ขอกราบขออภัยด้วยที่หากรบกวนนะครับ แต่บันทึกมาด้วยความรักจริงๆ รักอาเหลียง รักทุกคน รักเฮฮาศาสตร์ รักสังคม รักประเทศชาติ นะครับ
ด้วยความยินดีนะคะ อย่าง พี่นิดพอรับใช้ได้ชาวลานเล็กๆน้อยๆ ด้วยความยินดี ก็สุขใจที่ซู้ด
สหายน้านิดที่มีสิทธิ์กินน้ำหวานโดยชอบธรรม อ่านแล้วยิ้มค่ะ อิอิ เบาหวานแล้วใจยังหวานอีกนะคะสหายเปลี่ยน อิอิ
ป้าหวานแวะมาเยี่ยมเฮียเหลียงด้วยความเคารพค่ะ เวลาเราจะใช้งานมีดเราใช้ทางด้านคม
แต่ทุกครั้งที่เราจับและรับประโยชน์จากมีด เราจับด้ามค่ะ เอ๊ะๆๆๆๆๆๆ เกี่ยวกันไหมนี่….
ปัญญาประดุจดังอาวุธ อิอิ อุอุ ค่ะ
เกิดขึ้น .. ตั้งอยู่ .. แล้วก็ .. ดับไป
ไม่มีข้อยกเว้น
รู้แจ้ง เข้าใจลึกซึ้ง ถึงสัจธรรมดังกล่าว อะไรๆก็ไม่ใช่เรื่องแปลก หรือน่าตื่นเต้น
เชื่อว่าภูผาจะไม่สั่นไหวไปตามคลื่นลมที่มากระทบ ไม่ว่าจะเป็นสายลมแผ่วเบา หรือพายุชนิดใดๆ
อิ อิ อิ
Okay I’m covinnced. Let’s put it to action.
v302P4 dibrbzcjmyoy
fnT8Gs qvtgpvgwmuxp